De schrijvende atleet

Gele bananen, echte chiquita’s, echte fair trades, echte kromme, rechte, geplette bananen,  
gebruikte bananen, oude bananen.
In alle vormen kom je ze tegen. Eerst alleen voor de start van de langere loopjes, en alleen de magere
afgetrainde toppertjes waagden zich aan deze laatste voedselmomenten vlak voor de start van de wedstrijd.
Maar tijden veranderen. Tegenwoordig worden ze ook in de kleedkamers gesignaleerd, vooral na de training.
Even weer wat koolhydraten erbij happen. Goed bezig, die atleten.

En bij de loopjes zie je ook de recreatieve lopers zich niet alleen meer tegoed doen aan de krentenbollen,
thuis-gesmeerde boterhammen en marsrepen, maar ook daar vindt de banaan gretig aftrek tegenwoordig.
De penetrante zweetstank en tijgerbalsem in de kleedkamers wordt haast verdrongen door de melige geur
van rijpe, ingedeukte bananen. En bij de langere wedstrijden kun je kilo’s bananen eten bij de verversingsposten,
die trouwens steeds meer halve AH-To-Go's beginnen te lijken.
Bananen zijn een trend dus.

Maar waarvoor die banaan ?

Technisch bekeken: Een banaan is driekwart water, de rest bestaat grotendeels uit koolhydraten, waarbij
tijdens het rijpen zetmeel wordt omgezet in glucose (druivensuiker). Dus hoe rijper de banaan, hoe zoeter.
Koolhydraten leveren energie. Honderd gram eetbare banaan is goed voor 88 kilocalorieën, dat is zo’n 114
kilocalorieën per hele banaan. Hoe rijper een banaan is, hoe meer enkelvoudige koolhydraten (mono- en
disachariden) deze bevat. Hierdoor is een rijpe banaan een snelle energieleverancier.

De wedstrijdloper: “het geeft mij een lekker gevoel, lekker een laatste beetje eten, extra energie”

Maar het gaat natuurlijk bij de wedstrijd gewoon om het ritueel. Wat is mooier in de kleedkamer, het liefst
zo’n grote zaal waar de parkeergaragelucht nog nadampt, om daar bloedserieus een licht geplette banaan
uit de overvolle onwelriekend ruikende sporttas te pakken, en deze vol serieusiteit af te pellen (we zijn
tenslotte geen chimpansees meer) en grote happen van die koolhydraten-bom te nemen. Ondertussen
wat rekoefeningen maken en heel wedstrijdloperig te gaan kijken. Zo, die loper is goed bezig ! Die gaat er
straks voor, die heeft alle theorieën goed doorgenomen en gaat nu de laatste tips van zijn trainer in praktijk
brengen. Wat zal die hard lopen dadelijk !

En zolang die loper met dit ritueel inderdaad de straatstenen onder zijn voeten laat wegspatten, al was het
alleen in zijn hoofd, waarom dan zeuren ? En dan net een paar seconden harder loopt ?

Doe mij zo’n banaan.

 

Reactie op deze column?

 

Afgelopen week was het weer rokjesdag. Dat is de magische dag in het jaar dat
meisjes en vrouwen voor het eerst de broek in de kast laten hangen en een rokje
aantrekken. Het is het definitieve eind van de winter en de officieuze start van
de lente. Een dag waarnaar iedereen reikhalzend uitkijkt. Na die dag ziet alles
en iedereen er zonniger en mooier uit. De bloemen ruiken lekkerder, de bijtjes
zoemen vrolijker, iedereen is vriendelijker tegen elkaar, kortom: de lucht is
zwanger van geluk!

In sport zijn de rokjes dun bezaaid. Ik vind hockey niet echt een leuke sport om
te kijken, en al helemaal dameshockey niet. Toteen aantal jaar geleden de
Australische dames tijdens de Olympische Spelen een heel gewaagd nieuw
rokje gingen dragen. Sindsdien lopen de Australische hockeydames voorop
met hun kleding. En ondanks dat hockeydames over het algemeen niet de
mooiste benen hebben, bleek dat hockey in Australië als kijksport veel
populairder is geworden. En we wisten al dat Australiërs over het algemeen
vrolijke mensen zijn!

' Onze' atletiekdames hebben over het algemeen mooie gespierde bovenbenen.
Jammer is dat daar, soms strakke, broeken over heen gaan. Het zou hardlopen
als kijksport zo goed doen, als er meer rokjes op het parcours komen. In
Runnersworld worden naast broeken en schoenen ook al rokjes getest en via
Internet zijn fantastisch modieuze rokjes te koop (kijk maar eens op
www.hardlooprokjes.nl). Volgens mij moet de sponsorcommissie in staat zijn om
met die mooie Daventriaanse gespierde damesbovenbenen nieuwe enthousiaste
sponsors aan ons te binden. Rokjes als zomers loop-tenue, hoeveel mooier kunnen
we het nog maken ?

Ik hoop dat vanaf nu elke dag rokjesdag is, zodat het leven weer wat mooier wordt
en we met (nog) meer zonnig plezier gaan trainen voor mooie prestaties!

Reactie op deze column?

Een nieuwe site, daarop ook een column van het bestuur. Deze column is niet bedoeld als verslaghoekje van vergaderingen, daarvoor komt er een andere katern, "van de bestuurstafel".
Ik vind het opzetten van zo'n eerste column best ingewikkeld: dit heb ik nog nooit gedaan. Wel geschreven natuurlijk, maar een column is toch iets anders. Wie zou ik kunnen vragen hoe je dat doet? Ik lees iedere ochtend trouw de column van Aaf Brand Corstius in NRC Next, voor mij is zij hierin een fenomeen. Niet om de haar te copieren, maar hoe krijgt ze het voor elkaar om je met een inzicht en een glimlach achter te laten?

De eerste column staat ook model voor wat er de komende tijd verwacht gaat worden; een eerste indruk kun je maar een keer geven. Wat zegt mij zelf die term: "de eerste". Mijn gedachten dwalen rond: voor het eerst naar school, mijn eerste fiets, voor het eerst meedoen aan een wedstrijd, mijn eerste afspraakje, de eerste keer vader worden, eerste auto, eerste baan, eerste teleurstelling, eerste keer in een bestuur, enzovoort.
En verder: Wat beogen we met een column? Wie leest het en welke "verantwoording" hangt er aan? Het is natuurlijk een prachtig instrument om zaken die leven binnen de vereniging te bespreken en nuance te geven. Om andere kanten van een zaak te belichten, belangen te benoemen in plaats van alleen besluiten en standpunten.

Wat speelt er momenteel? Onmiskenbaar is dat de keuze van een hoofdtrainer om te vertrekken. Dat is absoluut niet leuk. Hier zijn veel betrokkenen: de atleten, de vrienden/clubgenoten, de trainer zelf en ook de bestuursleden. Ik stuur op consensus en onderlinge verbinding in samenwerking de vereniging, zet daar graag mijn energie en tijd in. Als dat lukt dan geeft dat drive en voldoening. Als dat niet lukt, ondanks veel energie, dan is het balen en de nieuwe situatie onder ogen zien en oppakken. Niet leuk, wel nodig om verder te kunnen. Je hoeft het niet altijd eens te zijn om elkaar te begrijpen en te respecteren. Luisteren en zoeken naar gezamenlijke belangen maakt het samenwerken nu juist ook weer leuk en dynamisch.  

Gelukkig zijn er ook leuke dingen gaande, of staan op stapel. Om wat te noemen:  informatie avonden voor de ouders van jeugdatleten. Onze dames-B, 3e landelijk op de Zweedse estafette, zijn genomineerd voor Deventer Sportploeg van het jaar. Op zaterdagochtend trainen zo'n 70 clinic-deelnemers voor hun eerste IJsselloop. Voor het eerst is deze genoemd naar hoofdsponsor "Salland Verzekeringen- IJsselloop". En we starten met "loop je lichter"; in 13 weken gaan mensen, in samenwerking met Dimence, fysieke en mentale fitheid opbouwen door bewegen bij Daventria. Doen we ook voor het eerst, goed opletten dus wat er gebeurt om het een volgende keer nog beter te doen. Straks lopen deze mensen hun eerste rondje. Dat is voor mij toch wel lang geleden.

We staan dicht bij het voorjaar, na een (te) lange sneeuw- en vorstperiode. In de tuin steken de eerste lentetekenen letterlijk de kop op; dat maakt vrolijk en geeft energie om de zaken met elkaar op te pakken. Loopschoenen aan; de paden en lanen in. En dat is niet voor ‘t eerst, met bosgroep 2.

Anton Stolte.