De schrijvende atleet

De teller begint te lopen zodra onder de boog
het tikken als de fase voor een bom-explosie

wij lopen rechts omhoog met de wijzers mee
ieder een eigen kleur soms met blote benen

frisse droge wind over de dorre heide
tinten bruin en zwart voeren de boventoon

Afwisselend ook omlaag vergt meer van het lijf
toch moeten alle passen even sterk en groot

beheerst en gelijkmatige kracht in de benen
dreunend evenwel licht op zachte ondergrond

aldus vindt geweld een gepaste weg naar buiten
we slaan alleen onszelf zonder ten koste van die ander

Concentreer in dit raken op het inzuigen van lucht
een enkele dronk om geen tijd te verliezen

Fysieke actie voert ook hier weer de geest
sluimerend in het alom aanwezige beest

 

Maarten Douwe Bredero

Dus ben ik geboren na mijn eigen
een groter geschenk is niet te krijgen
Deze gure wind doet ons sterk afkoelen
lichte blessure laat zich nauwelijks voelen

Kijk terug en zie een lange weg
realiseer het weerzien van heg noch steg
Kan zo heerlijk mijn verhaal hier kwijt
maatjes ook vrienden rivaliteit ten spijt

Weet tolerantie is van het verleden
trots dat zij nooit zijn uitgestreden
Welnu een avond van niet te veel
zeven brengt geluk en laat alles heel

Over de grens met maar half werk
liever een europeaan dan xenofobe klerk
Opper een snelheid om lang kort te gaan
interval precies over kwart van de baan

Met een band die immer voelbaar is
wreekt zich de afstand met meer gemis
Mooi dat we bij elkaar kunnen blijven
elk programma blijkt ineen te rijgen

Zoet dat starheid zuidelijk niet regeert
evenwel procedures liepen verkeerd
Zelfs de trainer rent een rondje mee
ovaalvormige reeks stelt gemoed tevree

Liefde zal het allemaal overwinnen
het wachten om straks dichterbij te beginnen
Lopen brengt de warmte toch weer terug
mijn hier en nu voltrekt zich vliegensvlug

Maarten Douwe Bredero

Een streep van zon boven het vlakke veld
niet elke verhouding kent haar knopen geteld
Hoe mooi het landschap ook schijnen mag
dit maatje tegenover mij bewaart een lach

Ons eerste stuk op deze verharde wegen
tastend voorzichtig naar de aanstaande zegen
Pas de volgende dag over lang en kort
vertel me toch waar het voor jou aan schort

Nu wordt je weer sterker met geharde spieren
of kan alleen zachte aanraking ons echt plezieren
De omgeving is nieuw zelfs in herstel nog klimmen
neem rust tussendoor zonder de passie te dimmen

Want op de baan die de meesten al kennen
geeft het vlakke juist kans om zo hard te gaan rennen
Zodat in twee etmalen sommigen het niet volbrengen
wandel liever in laag tempo om gevoelens te mengen

Het dansfeestje na lekker eten met bezoek van weleer
elke reflectie heeft een zin ook al doet het even zeer
Loop dan maar het verste stuk in gevonden flow
zoals je mij ziet mag dromen van winterse snow

Maarten Douwe Bredero

Je kent het wel. De smoezen. Ze worden bij voorkeur verspreid vlak voor een loopje. In de naar Midalgan, Tijgerbalsem vermengd met banaan stinkende tot omkleedruimte uitgeroepen parkeergarages of in de veel te  vroeg bevolkte startvakken. Het erge is, je hoort het jezelf uitkramen, ook  tegen willekeurige meelopers.

Zo van:

“Ben benieuwd hoe het gaat vandaag……

Kom net terug van een blessure; zit tegen een griepje aan; erg druk geweest druk op het werk; toch nog last van een  een  jetlag; mag maar op 80% van mijn fysio; nieuwe schoenen; eigenlijk is dit net het verkeerde weer voor mij; ze hebben me in het verkeerd vak gezet verlies ik bij de start al meters; het komt net iets te vroeg etc”

Waarom toch  dat van te voren indekken. Voor wie? Het thuisfront, je hardloopmaatjes.

In je clubblad staat de tijd straks toch meedogenloos zwart op wit, zonder al zelf verzonnen verzachtende omstandigheden. Of je moet een column schrijven…

Het vreemde is, dat de meeste van dit soort  lopers  tegen een tegenstander opzien die er niet is. Hij is slachtoffer van zijn eigen ooit neergezette tijd! En die tijd staat vast, terwijl zijn tijd langzaam voorbij gaat. “Je wordt ouder papa, geef het maar toe…”.want in die categorie zitten vaak de grote smoezengebruikers. En dan bedoel ik ook vooral ook looppapa’s…de loopmama’s hoor je niet!

Ooit liep ik de Zevenheuvelen rond de 1.10.00  en vanaf dat moment is het heuvelafwaarts gegaan. Kwam er niet eens meer in de buurt.

“Maar ja, het gekke is, dat ik eigenlijk nooit goed loop in november. Dat is zo gek, ben nooit ziek, maar altijd rond de zevenheuvelenloop zit ik zo tegen een griepje aan en is het ook altijd zo druk op het werk.”

Na afloop viel het dan wel weer mee.  In ieder geval  liep ik het uit. Volgend jaar moet ik toch wel weer eens onder de 120 komen. Beetje meer kilometers maken, iets vaker lopen, paar kilootjes er af, ietsje minder drinken etc. Moet makkelijk kunnen!

En dat volgende jaar. Sta ik weer in het startvak (natuurlijk in een te snel vak ingeschreven, zodat ierdereen me binnen de eerste 5 km al voorbij is….inclusief degenen die ik er op een zaterdagochtend in het bos zo uit denk te lopen)

En ja hoor, ik kom weer net iets later bij de eerste 5. Maar als ik het tempo volhoud kan ik het net goedmaken in het tweede stuk, daar liet ik vorig jaar wat liggen. Niet dus! En dan ga ik ook weer voor de bijl tussen de 10 en 12km zo’n gemeen stukje.

Bij de finish is het dus weer net niet….. Maar daar kun je alleen mee thuiskomen als je je van te voren hebt ingedekt. Hou iedereen voor best lekker gelopen te hebben. Maar van binnen baal je als een stekker. (je wordt ouder papa…)

Volgend jaar doe ik toch weer mee…..probeer maar geen snellere tijd meer. Dek me ook niet meer in.

Ik ga gewoon voor  ” vormbehoud” ! En dat is zo rekbaar als ik zelf wil…….

Joost Berends

Een schaduw als die valt
over zacht glooiende huid
Verandert met licht van boven
zonder enig andere kans

Die kracht welke welt
in passen zoals voorheen
Vervangt pijn opgelopen
door versterking eigen balans

Deze ruimte thans vervult
volgens regelen der interactie
Maakt afstand te overzien
laat leegte een volgende dans

 

Maarten Douwe Bredero